اين صنعت با قدمت بيش از 400 سال، از سازمان يونسكو مهر اصالت گرفته است ولي دارد به محاق فراموشي مي‌رود.

حدود 150 سال قبل بيش از 36 هزار دستگاه شعربافي در كاشان و حومه مهد هنر و صنعت وجود داشته و در حال حاضر تنها 70 نفر شعرباف با بيش از 50 دستگاه با كاربري طراحي، رنگرزي و چله‌شور در بافت قديم شهر در محله‌هاي گلچقانه، سوريجان، سلطان ميراحمد، گذر پانخل، ميدان ولي‌ سلطان و گذر حاجي فعاليت مي‌كنند. يكي از درخواست‌هاي اين صنف تسهيلات بانكي است كه 300 ميليون تومان وام براي 60 نفر است. ولي متاسفانه هيچ‌گونه اقدامي تاكنون صورت نگرفته است.

با توجه به اين كه رنگرزي اين شغل نياز به مواد معدني مثل سنگ زاج دارد براي برداشت از منطقه سياه‌‌كوه كه همجوار پارك ملي است، اجازه داده نشده است و با اين كه فرماندار، شوراي شهر، اداره محيط زيست و نماينده مردم نيز اين مساله را مطرح كردند متاسفانه طي مدت 2 سال مكاتباتي كه با اداره محيط زيست و سازمان مربوطه آن شده (زيرا حق برداشت آن با مدير كل محيط زيست كشور است)‌ تاكنون هيچ پاسخي داده نشده است. جالب است كه تنها كارايي اصلي اين ماده معدني، استفاده در هنر شعربافي است و اگر با موافقت مدير كل حفاظت محيط زيست كشور، سنگ زاج به دست شعربافان برسد ديگر مشكلي نخواهد بود. ضرورت مرمت و بازسازي كارگاه‌هاي موجود يكي ديگر از مشكلات صنف است. سختي كار يكي ديگر از معضلات اين صنف است و بحث نامشخص بيمه‌ شدن بافندگان يكي ديگر.

به اينها اضافه كنيد مشكلات مالي و ندادن وامي كه 3 سال است دستور پرداخت آن تاييد شده اما با امروز و فردا كردن‌ها هنوز از آن خبري نيست و... .

آيا اين هنر  صنعت اصيل، مي‌رود كه از هم بپاشد و رنگ‌هايش را ببازد؟!