اكبر نبوي، قائم‌مقام بنياد فارابي و دبير جشنواره بين‌المللي فيلم‌هاي كودكان و نوجوانان كمتر از 2 ماه به شروع بيست و سومين دوره اين جشنواره، از توليد 6 فيلم‌ كودكانه «پرواز مرغابي‌ها»، «نخودي»، «ترانه كوچك من»، «من و پدربزرگ ده‌‌ساله‌ام»، «خواب‌هاي دنباله‌دار» و «همبازي» با حمايت فارابي خبر داده و گفته كه جريان سينماي كودك طبق سياست‌هاي معاونت سينمايي تحول و تحرك دوباره‌اي پيدا كرده و در حال حاضر اغلب توليدات سينماي كودك و نوجوان يا به صورت كامل يا با حمايت و مشاركت بنياد سينمايي فارابي ساخته مي‌شوند.

به گفته او، دو تا از اين فيلم‌ها تمام و كمال در همدان فيلمبرداري مي‌شود؛ آن هم با هماهنگي و همكاري فارابي و مدير اجرايي جشنواره در همدان.

خوشبختانه سازندگان اين فيلم‌ها، آدم‌هاي شناخته شده‌اي هستند و مي‌شود اميدوار بود كه بچه‌ها در سينماي مخصوص به خودشان، صاحب چند فيلم خوب و آبرومند بشوند؛ ولي چيزي كه بيشتر از اين ماجرا برمي‌آيد، اين است كه اين فيلم‌ها قبل از هر چيز، براي نمايش در جشنواره كودك همدان و پرشدن برنامه اين جشنواره ساخته مي‌شوند و وجود جشنواره است كه باعث توليد اين فيلم‌ها شده؛ اتفاقي كه با اصل و اساس تعريف چيزي به اسم جشنواره در تضاد است و آدم را ياد آن بنده خدايي مي‌اندازد كه سفارش داد براي دكمه‌اي كه پيدا كرده بود، كت بدوزند.اين البته اتفاق تازه‌اي نيست و متاسفانه پايه‌اش از خيلي وقت پيش در جشنواره‌هاي هنري ما  مخصوصا از نوع سينمايي‌اش  گذاشته شده. گمانم نيازي هم به توضيح ندارد كه چقدر بي‌منطق است و برخلاف ظاهرش، هيچ تاثير اساسي و قابل توجهي در بهبود وضعيت موضوع مورد بحث نمي‌گذارد.

همين سينماي كودك و نوجوان را در نظر بگيريد. فرض كنيد برنامه اين دوره از جشنواره‌مان هم به عنوان يكي از جشنواره‌هاي كلاسيك و دولتي سينمايي بخوبي و خوشي با توليد همين چند فيلم جديد و چند فيلم تلويزيوني با شكل و ظاهر آبرومندانه‌اي هم پر شد. براي بعد از اين اتفاق، چه برنامه‌اي داريم؟ اگر كمي بي‌رودربايستي و با حذف شاخ و برگ با داستان رو‌به‌رو بشويم، به اين نتيجه مي‌رسيم كه يك نهاد دولتي براي فيلم‌هايي كه خودش ساخته، يك جشنواره ترتيب داده و در حقيقت به فيلم‌هايي كه خودش ساخته، جايزه داده است.جشنواره وقتي معنا مي‌دهد كه توليدات ما در موضوعي مثل فيلم كودك از نظر كمي و كيفي در حد قابل قبولي باشد و اين ميسر نيست، مگر اين كه همان جور كه خود نبوي در پايان حرف‌هايش اشاره كرده بخش خصوصي وارد گود بشود و بخش خصوصي وارد گود نمي‌شود، مگر اين كه انگيزه‌هاي لازم برايش به وجود بيايد و انگيزه‌هاي لازم به وجود نمي‌آيد، مگر اين كه وضعيت ساخت و توليد و اكران و نمايش فيلم كودك و نوجوان، ساماندهي بشود. اين تنها راه تمام كردن اين دور و تسلسل است. حالا چراغ اول حل اين مشكل را كي بايد روشن كند، خدا مي‌داند.