• 0

گفتگو با داود نماينده، گوينده و دوبلور

گفتار متن بايد با نت موسيقايي ارائه شود

سه شنبه 23 شهریور 1389 ساعت 00:03
داود نماینده از سال 1347 وارد دنیای گویندگی شدو زیرنظر پژوهش و مانی به آموزش فنون گویندگی پرداخت. او در یک نمایش رادیویی به کارگردانی خسرو فرخزادی، اولین حضوررادیویی‌اش را تجربه کرد، نماینده سال 1355 به همراه اکبر زنجانپور، صدرالدین شجره، باقی، شمشیرگران و مریم شیرزاد به دنیای دوبله پیوست. وی پس از مدتی به عنوان مدیر دوبلاژ فیلم‌های سینمایی انیمیشن از جمله بینوایان،‌کارش را در این حوزه ادامه داد تا به امروز که بیشترین فعالیت کار دوبله‌اش به فیلم‌های مستند اختصاص دارد. گفتگوی ما به بهانه پخش برنامه مستند آفرینش از شبکه تهران است که نماینده آن را دوبله کرده است‌.

چه اتفاقی باعث شد سرنوشت شما با دنیای گویندگی پیوند بخورد؟

من سال 1347 در امتحان دکلمه و فن بیان در تهران اول شدم، در آن زمان رسم بر این بود که هر کسی در این آزمون اول می‌شد به رادیو معرفی می‌شد. پس از ورود به رادیو زیرنظر خانم پژوهش و آقای مانی که از اساتید گویندگی آن زمان بودند، آموزش‌های لازم را دیدم و گویندگی را آغاز کردم.

پیروزی انقلاب و در ادامه آغاز جنگ تحمیلی چه تاثیری در کار گویندگی شما داشت؟

من بعد از انقلاب اولین مجری تلویزیون بودم که مقابل دوربین صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران قرار گرفتم، پس از مدتی هم برای تحصیل به کشور آلمان رفتم، اما با شروع جنگ و احساسی که نسبت به ایران داشتم، به کشورم برگشتم و با فعالیت در عرصه دوبله کارم را ادامه دادم.

حضور در رادیو و تلویزیون بعد از انقلاب چه ویژگی داشت؟

ماه‌های اول انقلاب شرایط کاری ما خیلی تبیین نشده بود و من براساس و مبنای اعتقادی و اسلامی، چارچوبی برای خود ترسیم کرده بودم.

با توجه به موقعیت آن دوره،‌چه چارچوب و خط‌قرمزهایی برای خود مشخص کردید؟

چارچوبی که من از ابتدا برای کارم مشخص کردم، براساس فرهنگ مذهبی و ملی من بود، این دو اصل همیشه در کارهایم رعایت می‌شد، من باور ندارم که همیشه باید خط‌قرمزی برای کار ما مشخص شود‌ تا براسا‌س آن پیش برویم، بلکه معتقدم با رعایت اصول فرهنگی و مذهبی حاکم بر کشورمان به‌گونه‌ای حرکت می‌کنیم که از هویت خودمان دور نشویم.

اولویت کار شما، گویندگی، تولید برنامه‌های مستند یا دوبله است؟

اولویت کار من همیشه بر نوشتن و مطالعه است. مطالعه و تحقیق همیشه هدف برنامه‌سازی‌‌ام بوده است. همیشه در کارهای مستندی که تولید می‌کنم، تحقیق را اصل کارم قرار می‌دهم، تحقیق باعث می‌شود اثر مستند مورد توجه قرار بگیرد و شناسنامه‌دار شود.

شما بیشتر به تولید چه نوع مستندهایی علاقه‌مند هستید؟

بیشتر به مستندهای فرهنگی و اجتماعی علاقه‌مندم، چون معتقدم اگر جامعه و افراد آن با فرهنگ سالم زندگی کنند، آسیب نخواهند دید. در جامعه سالم هم می‌توان اهداف دراز مدت را پیگیری کرد و شاهد موفقیت تک‌تک افراد بود.

چرا در بیشتر مستندهایی که با موضوع طبیعت تولید می‌شود از صدای احمد رسول‌زاده و پرویز بهرام، به عنوان گوینده متن استفاده می‌شود؟

چون این گویندگان پیشکسوت با صدایشان به برنامه اعتبار می‌دهند و می‌توانند، مخاطبان یک برنامه مستند را افزایش دهند.

شما در مستندهایی که تولید می‌کنید، بیشتر دوست دارید از چه صداهایی برای گویندگی متن استفاده کنید؟

صدایی که متن یک فیلم یا مستند را می‌گوید، باید با دقت فراوان انتخاب شود، چون این صداست که زحمات یک گروه سازنده را به ثمر می‌رساند. بنابراین باید صداهایی انتخاب شوند که نتیجه کار را بهتر کنند، اما متاسفانه مدتی است با رونق بخش خصوصی و رسانه‌های مختلف مستندهایی به بازار ارائه می‌شوند که گفتار متن آنها را کسی گفته که اصلا صدای خوبی ندارد و هیچ‌ حسی را به بیننده منتقل نمی‌‌کند، این مستندها باعث می‌شود اعتبار مستندسازی در کشور ما هم از بین برود.

آیا دوبله یک اثر مستند حس خاصی را می‌طلبد؟

به نظر من دوبله یک اثر مستند نت موسیقایی دارد مثل نواختن یک ساز یا صدای آواز و تصنیف است و اگر این نت موسیقایی در گفتار مستند رعایت شود، حس و حال لازم به مخاطب القاء می‌شود.

آیا گفتار متن آثار مستند با یکدیگر فرق دارد؟

مستندهای ایرانی مثل مهاجران که در آن حس انسانی جاری است، حتما متن متفاوتی با مستندهایی دارد که درباره طبیعت و حیات وحش است، مثل صدای من در مستند 5 به‌دلیل نت موسیقایی خاص آن برنامه کاملا با مستند اجتماعی مانند حباب یا قصه‌های جنگ فرق می‌کند.

با چه انگیزه‌‌ای برنامه مستند آفرینش را تولید کردید؟

مدت‌ها این موضوع ذهنم را مشغول کرده بود که آنچه را در این جهان می‌بینم،‌ اثر روشنی از آفرینش است، پس ما باید با تحقیق و تفکر به نشانه‌های مرتبط خدا و جهان دست یابیم. اگر باور داشته باشیم که حتی افتادن برگی از یک درخت بدون اذن و خواست خداوند نیست، به ذات آفرینش پی می‌بریم.

شما چگونه از تولید و دوبله مستندات طبیعت به ساخت مستنداتی درباره معضلات اجتماعی رسیدید؟

وقتی یک پلنگ، غزال بی‌دفاعی را شکار می‌کند، این یک تضاد در طبیعت است. یک معتاد هم در جامعه حکم غزال بی‌دفاعی را دارد که مورد هجوم قوی‌تر از خودش قرار گرفته است. از کنار یک معتاد رد می‌شویم بدون آن که بدانیم بر او چه گذشته است؟ معتاد را تعریف نمی‌کنیم، اگر او قبل از اعتیادش تعریف می‌شد، معتاد نمی‌شد. او می‌خواست در دنیای طبیعی خودش سیر کند و اما این طبیعت را چه کسی از او گرفت؟ من و شما و همه کسانی که در جامعه هستند باید این احساس مسوولیت را داشته باشند که جامعه را غیرآسیب‌پذیر کنند. جامعه باید مصون شود و اما در مصون نگه داشتن جامعه همه ما مسوولیت داریم و راه آن القا و توسعه فرهنگ کشورمان است. ما نخستین انسان‌هایی هستیم که قرآن کریم را به زمان خودمان ترجمه کردیم و همچنین ما نخستین ملتی هستیم که حقوق بشر را تدوین کردیم. این فرهنگ‌ها اگر در جامعه امروز ما تعریف شود، جامعه مصون می‌شود. جامعه دیگر معتاد نخواهد داشت اگر به فرهنگ باستانی خود رجوع کنیم و ارزش وجودی انسان‌ها را پیدا کنیم، جامعه از آسیب مصون خواهد بود.

بازتاب مستند اعتیاد چه واکنش و تاثیری در جامعه و مخاطبان این برنامه داشت؟

از زمانی که مشغول تولید مستند اعتیاد شدم، بی‌دریغ مورد حمایت و هدایت مردم قرار گرفتم و آگاهی زیادی نسبت به این معضل به دست آوردم.

ما با حضور در کانون‌های ترک اعتیاد معتادان سعی کردیم در آنها ایجاد انگیزه مضاعف کنیم و آنقدر اعتماد آنها را به خودمان جلب کردیم که با ما همراه شدند، من سال‌هاست در زمینه اعتیاد مستندسازی می‌کنم که از میان برنامه‌هایی که در این زمینه ساختم و پخش شد می‌توان به برنامه آیینه عبرت اشاره کرد. کار در حوزه اعتیاد آنقدر تاثیرگذار است که من تصمیم دارم، ساخت این گونه مستندات را باز هم ادامه دهم.

آیا فقط برنامه مستند را دوبله می‌کنید یا در حوزه‌های دیگر دوبله هم فعالیت دارید؟

من معمولا در فیلم‌های سینمایی که مدیر دوبلاژ هستم، خودم گویندگی نمی‌کنم و این به خاطر حفظ هویت و شناسنامه صدایم در کارهای مستند است. گاهی هم به خودم اجازه می‌دهم که دوبله نقش خاصی را به عهده بگیرم.

چرا اکثر مستندهایی که از تلویزیون پخش می‌شود، خارجی هستند و از مستندهای کشور خودمان بی‌بهره‌ایم؟

ما جغرافیای غنی داریم، اما مستندساز فقیر؛ البته فقیر نه به جهت علمی بلکه به دلیل فقر مالی است. در کشور ما با توجه به چشم‌انداز بکر و مستندساز توانایی که دارد از آنها حمایت مالی نمی‌شود. من خیلی از مستندسازان را می‌بینم که باسواد و کاربلد هستند، اما شرایط مناسبی برای کار ندارند.

در جهت بهبود وضعیت تولید مستند فاخر در کشور چه پیشنهادی دارید؟

اول این که از مستندسازان حمایت شود؛ مثلا بخشی از درآمد فروش فیلم‌های سینمایی که به شهرداری یا مالیات اختصاص دارد، سهمی را هم به مرکز گسترش مستند تجربی اختصاص دهند تا مستندسازان برای تولید مستند از آن استفاده کنند و دیگر در بخش دوبلاژ مستند به بخش خصوصی توجه بیشتری شود تا از گفتار نامناسب در مستندها استفاده نشود و برای احترام به تلاش، تحقیق و تولید مستندساز، گفتار مناسبی برای آن در نظر گرفته شود.

زینت پستادست / گروه رادیو و تلویزیون

به اشتراک گذاری
کد خبر : 670734870687594606
برچسب‌ها :
لینک کوتاه :

ارسال نظر

  • مخاطبان گرامی، برای انتشار نظرات لطفا نکات زیر را رعایت فرمایید:
  • 1- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • 2- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های اسلامی منتشر نمی‌شود.
  • 3- نظرات پس از ویرایش ارسال می‌شود.
تصویر امنیتی: