روز گذشته آن طور كه برخي از خبرگزاري‌ها مخابره كرده بودند مقبره و محوطه آرامگاه جناب آقاي رودكي كه در روستاي پنجرودك در 170 كيلومتري شمال شهر دوشنبه پايتخت كشور همزبان و دوست تاجيكستان قرار دارد بشدت دچار آسيب شده است و حتي شايعاتي نيز مبني بر تخريب و سرقت تنديس رودكي نيز مخابره شد و به طور كلي گويا واقعا بيت آغازين اين يادداشت از جناب رودكي درباره خود ايشان به طور كامل اجرا شده است: بسود و فرو ريخت هر چه دندان بود!

اين خبر در ايران بازتاب گسترده‌اي داشت حتي برخي خبرگزاري‌ها آن را به نقل از منابع آگاه و ناآگاه ساعاتي بعد تكذيب كردند و نوشتند كه مقبره آسيب جدي نديده و در تاجيكستان بشدت از آن محافظت مي‌شود.

يكي از همين بازخوردهاي سريع مربوط به رئيس مركز گسترش زبان فارسي بود كه ايشان در ابتدا ضمن اظهار بي‌اطلاعي از چنين رخدادي گفته بودند كه در اسرع وقت اين ماجرا را پيگيري مي‌كنند كه البته جاي تقدير فراوان دارد، چراكه بزرگاني چون ابوعبدالله رودكي اگرچه در جغرافياي مرزي و سياسي امروز ايران قرار ندارند، اما جغرافياي بزرگ فرهنگي و هويتي ايران زمين وامدار و وابسته به چنين بزرگاني است كه در طول تاريخ برگ‌هاي زرين و ارزشمندي بر ثروت ملي ما افزوده‌اند.

اما نكته ديگري هم در اين ميان وجود دارد و اين نكته چيزي نيست جزء همان ضرب‌المثل معروف كه مي‌گويد: فريضه چو آمد، نافله برخاست. البته مسوولان محترم و از جمله رئيس مركز گسترش زبان فارسي خيلي بهتر از نگارنده اين سطور مي‌دانند كه مضمون و محتواي اين ضرب‌المثل به‌گونه‌هاي مختلفي بيان شده مانند اين كه آنجا كه آب است تيمم باطل است و ...

اما غرض آن است كه اي كاش جناب رئيس مركز گسترش زبان فارسي و ديگر مسوولان محترم و مرتبط در اسرع وقت يك نوك پا به طوس و آرامگاه حكيم ابوالقاسم فردوسي طوسي نيز بروند و نيم نگاهي به محوطه، سنگ‌هاي آرامگاه و حتي موزه‌اي كه در زيرزمين آن وجود دارد بيندازند يا يك نوك پاي ديگر به همدان و آرامگاه بوعلي و باباطاهر بروند كه تقريبا از نظر معماري اصيل و جاذب و آثار فاخر فرهنگي عريان شده است. البته بناهاي فرهنگي  تاريخي و آرامگاه‌هاي مختلف و متعدد ديگري نيز وجود دارد كه به قول آقاي رودكي نياز به «ارتودنسي» فوري دارد.

سينا علي‌محمدي