• تصویر انور براهم

    نور براهم یا اَنوَر ابراهیم (زاده ۲۰ اکتبر ۱۹۵۷) نوازنده تونسی است که ساز بربط (عود) را وارد سبکهای جاز و عصر نو کرده‌است. عمده شهرت وی به دلیل نوآوری در ترکیب موسیقی سنتی و کلاسیک عربی با موسیقی جاز است.
    در سال ۱۹۸۱علاقه‌ی او به تجربه‌های جدید در زمینه موسیقی مدرن باعث سفر به پاریس برای ملاقات با نوازندگان بیشمار فرانسوی شد که این سفر چهار سال به طول انجامید. او در پاریس موفق به ساختن قطعاتی برای تئاتر و سینمای تونس شد. از جمله این آثار میتوان به موسیقی متن یک نمایش رقص باله اثر موریس بژار و موسیقی متن فیلم "هانا" به کارگردانی کوستا گاوراس اشاره کرد.
    او در سال ۱۹۸۵ به تونس بازگشت. دعوت به فستیوال کارتاگو سبب آشنایی او با نوازندگان جاز فرانسوی، ترک و تونسی شد و با همین افراد پروژه ۸۵ را آغاز کرد، پروژه‌ای که جایزه ملی موزیک تونس را نصیب او کرد.
    او در سالهای بعد نیز همواره در پروژه‌های مختلفی شرکت داشت و همین امر وی را به ریشه‌های موسیقیاییش بازگرداند. براهم مدتی با یک گروه کوچک و بر روی یک تخت با ساختار اصلی و سنتی موسیقی عربی کار کرد.تختی که بر آن یک ارکستر موزیک سنتی متشکل از سولیستها، تکنوازان و بداهه نوازان نشسته و می نواختند.او بدین طریق قصد داشت صمیمیت موزیک مجلسی عرب را زنده نگاه دارد و توانست در سال ۱۹۸۸ در فستیوال کارتاگواز این بابت باز یک موفقیت بزرگ دیگر کسب کند.
    او طی سفری به کانادا و امریکا با مانفرد ایشر تهیه‌کننده نشر موسیقی EMC، که در ارائه کارهای نو و آوانگار جاز و نیوایج شهرت داشت، آشنا شد که نتیجه‌ی آن چندین آلبوم مشترک بود. اولین آلبوم مشترک در سال ۱۹۹۱ با همکاری نوازندگانی از کشور ترکیه چون شبیر سلمی و لاسر حسنی به بازار آمد. آلبوم دومش با بارباروس ارکوز نوازنده کلارینت ضبط شد. در سال ۱۹۹۴ براهم آلبوم «مدار» را ارائه کرد که با نوازنده ساکسیفون نروژی یان کارباروک و نوازنده طبل پاکستانی شوکت حسین اجرا شده بود. آلبوم چهارم او «خمس» در سال ۱۹۹۵ با همکاری نوازنده آکوردئون ریچارد گالیانو تهیه شد. در این آلبوم شبیر سلمی نوازندگی ویولن را به عهده داشت. او همچنین با نامیان عرصه موسیقی چون باس نواز پاله دنیلسون و نوازنده آکوردئون ژان لوئی ماتیی‌یه به همکاری پرداخته‌است. انور براهم به دلیل توانایی خود در تلفیق موسیقی جاز غربی در موسیقی مدیترانه و شرق، یک موسیقی‌دان معروف جهانی محسوب می شود. وی در سال ٢٠١٠ موفق به دریافت جایزه اکوجاز شد.
    موسیقی انور براهم در طبقه‌های موسیقی موجود نمی‌گنجد. این عدم قابلیت طبقه بندی، وجه تمایز موسیقی او شده است. چرا که او به عنوان موسیقی‌دانی که گونه‌ی کارهایش از جاز تا موزیک جهانی تعریف شده، برای محیط موسیقایی و تاثیرگذاری موسیقی خود نوعی آزادی نامتعارف برگزیده است. علی‌رغم اینکه معمولاً در میان ارکسترهای غول آسا جایی برای عرضه کار تکنوازی نیست، با این حال براهم با صبر، جای خود را به این مکانها باز کرده است.
    او در طی شش سال زندگی در پاریس (۱۹۸۷- ۱۹۸۱) در فستیوالهای هنری مختلفی شرکت کرد و جوایز معتبری را از آن خودکرد.

  • تصویر فرزاد برهمن
  • تصویر یونس  برومند
  • تصویر ایرج بسطامی

    ایرج بسطامی (۱۳۳۶ -۱۳۸۲)، خوانندهٔ موسیقی سنتی ایرانی بود. او از پنج سالگی به خواندن آواز علاقه نشان داد و یدالله بسطامی عموی بزرگوارش استعدادش را کشف کرد و پرورش داد . ایرج در این سال ها ردیف های آوازی در مکتب تهران سبک استاد عبدالله خوان دوامی را نزد عمو فرا گرفت و در 22 سالگی به جرگه شاگردان استادان آواز ایران پیوست. وی در این سالها به رغم مشکلات راه و مسافت زیاد ، هفته ای یک بار برای فراگیری آواز از بم به تهران می آمد. ایرج نزد پرویز مشکاتیان آهنگ ساز و نوازنده ی نامی سنتور رفت تا تلفیق شعر و موسیقی را نزد او بیاموزد و کم کم نخستین آلبوم های خود را با مشکاتیان منتشر کرد. آلبوم های افشاری مرکب ، مژده بهار ، افق مهر و وطن من در همین دوره به بازار عرضه شدند. آوازهای ایرج بیشتر بر پایه سنتور بود و در گام های بلند هیچ کس به مهارت وی نرسید با این همه ذوق و هنر در فقر شدید به سر می برد . او هرگز ازدواج نکرد و سرپرستی خانواده ی برادر مرحومش را بر عهده گرفت . آوازهای دشتی و محای او نیز در کرمان و کل ایران دارای شهرت بسیاری است.
    وی در اواخر عمر کوتاه اما گرانمایه خویش به زادگاهش بم پناه آورد و در خانه ی کاهگلی پدر که عاقبت بر سرش آوار شد ، چند صباحی زندگی کرد و سرانجام در سحرگاه پنجم دی ماه 1382 در زلزله بم زیر آوار ماند و زرق و برق جهان و تمام متعلقاتش وداعی بلند گفت. پس از مرگ بسطامی برخی از کارهای گذشته و کنسرت های وی با اهالی موسیقی و نیز بی کاروان کولی « کیوان ساکت» انتشار عمومی یافت که الله مزار با هم نوازی سه تار بهداد بابایی از جمله این آثار بود.

  • تصویر علیرضا بلوری


    علیرضا بلوری در تاریخ 23 فروردین 1355 در تهران متولد شد. بلوری دوره‌ دبیرستان را در مدرسه مطهری در خیابان پاتریس لومومبا جایی که دوست و همکار امروزش یغما گلرویی (ترانه سرا) نیز در آن زمان همشاگردی او در این مدرسه بود گذراند و بعدها آثاری از او را اجرا کرد. این هنرمند در طی سال ها در جهت بالا بردن دانش موسیقایی خویش فعالیت های بسیاری انجام داده است. تحقیق در زمینه موسیقی پاپ، گذراندن بعضی کلاس ها در زمینه موسیقی سنتی نزد اساتیدی چون شاپور رحیمی،گذراندن دوره‌ی تئوری موسیقی در سازمان حفظ و اشاعه موسیقی در کنار آشنایی با پیانو و گیتار از جمله این تلاش ها بوده است. بلوری تا کنون ترانه تیتراژ سریال های بسیاری چون ماروپله، مامور بدرقه و مسافری از هند را برعهده داشته است.

  • تصویر روزبه  بمانی
  • تصویر گروه بمرانی

    گروه بُمرانی سال 1388 با انتشار کارهایش در فضای مجازی کار خود را از کافه‌ها آغاز نمود و در ادامه در کنار گروه‌های تئاتر قرار گرفتند و هرازگاهی کنسرت‌های خیریه نیز برگزار می‌کردند، که از آن جمله کنسرت شان در بازارچه خیریه وحدت است. این گروه از جمله گروهای نوپای موسیقی است که پیش از این در آهنگسازی پروژه های نمایشی چون «صد سال تنهایی» به کارگردانی حسن جودکی ، «بام تهران» به کارگردانی سیامک صفری، «تبار شناسی دروغ و تنهایی» به کارگردانی سجاد افشاریان حضور داشته است. بهزاد عمرانی خواننده، گیتار ریتم، مانی مزدکی سازدهنی، جهانیار قربانی گیتار الکتریک،آرش عمرانی پیانو، کیبورد، کیارش عمرانی گیتار باس و آبتین یغماییان درام، کاخُن اعضای گروه بُمرانی هستند.

  • تصویر غلامحسین  بنان

    غلامحسین بنان در اردیبهشت ۱۲۹۰ در تهران متولد شد. او تنها خواننده ایرانی است که از دهه 20 تا دهه ۵۰ در زمینه موسیقی ملی ایران فعالیت داشت. او عضو شورای موسیقی رادیو، استاد آوازهنرستان موسیقی تهران و بنیان‌گذار انجمن موسیقی ایران بوده‌ است. پدرش کریم خان بنان الدوله نوری و مادرش دختر شاهزاده رکن‌الدوله (برادر ناصرالدین شاه) بود. از شش سالگی به خوانندگی و نوازندگی ارگ و پیانو پرداخت و در این راه از راهنمایی ‌های مادرش که پیانو را بسیار خوب می‌نواخت بهره‌ها گرفت، اولین استاد او پدرش بود و دومین استاد، مرحوم میرزا طاهر ضیاء ذاکرین رثایی و سومین استادش مرحوم ناصر سیف بوده‌اند. از ماندگارترین ترانه‌ های بنان می‌توان به آهنگ آذربایجان در دستگاه شور، آمدی جانم به قربانت در مایه بوسلیک، الهه ناز در مایه دشتی، بهار دلنشین در آواز اصفهان، بوی جوی مولیان در آواز اصفهان، تصنیف توشه عمر در دستگاه همایون، یار رمیده، می ‌ناب، خاموش، مرا عاشقی شیدا در دستگاه سه گاه، من از روز ازل در دستگاه سه گاه ، نوای نی در آواز دشتی و سرود همیشه جاوید ای ایران در مایه دشتی اشاره کرد.
    به تصریح همسرش، بنان بهترین اثر خود را «حالا چرا» و «کاروان» می‌دانست و می‌گفت: «کاروان را برای بعد از مرگم خوانده ام». اواخر عمر هم دلبستگی عجیبی به ترانه «رویای هستی» پیدا کرده بود تا آنجا که با این آهنگ می‌گریست. غلامحسین بنان در ۸ اسفند ماه ۱۳۶۴، در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت و بر خلاف وصیتش که مایل بود در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شود، در دهم اسفند، در امام زاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.

  • تصویر امو بند
  • تصویر سید مجید بنی فاطمه

    سید مجید بنی فاطمه متولد بهمن ۱۳۵۶ در تهران است . از کودکی حدودا از سن ۷ سالگی علاقه به مداحی پیدا کرد و به طور حرفه ای از سال ۷۱ شروع به خواندن کرد. در سال ۷۳ یا ۷۴ در تشیع جنازه شهدا با حاج سعید حدادیان آشنا شد و اولین جلسه بزرگی که خواند میلاد امام زمان (عج) نزد حاج سعید حدادیان خواند که آقای کریمی هم حضور داشتند.