هویت رسانهملی در سپهر سیاسی ایران همواره محل بحثهایی بوده است؛ بهویژه در نسبت میان رسالت رسانه و انتظارات دولت. واقعیت آن است که رسانهملی، نه تریبون یک دولت خاص، بلکه رسانه نظام جمهوری اسلامی است. دولتها میآیند و میروند اما رسانهملی باید جایگاه فرادولتی خود را حفظ کند. این تمایز بنیادین، نقطه عزیمت نقدها و چالشهای رسانهای است.
احتمالا این سوال برای بسیاری پیش آمده که دعای ما چه تاثیری در روند جنگ دارد؟ این انفعال نیست که در برابر سلاحهای کشنده آنها به دعا متوسل شویم؟ در کجای تاریخ، کلمات زورشان به فلزات رسیده است؟
پایان یافتن جنگ، تنها نقطه آغاز بازسازی زیرساختهای فیزیکی و اقتصادی یک کشور نیست؛ بلکه مهمترین و پیچیدهترین بُعد بازسازی در دوران پساجنگ، ترمیم و ارتقای «سرمایه اجتماعی» است.
محرم ۱۴۰۵ در شرایطی فرارسیدهاست که جامعه ایران تجربهای متفاوت از سوگواری و همبستگی را پشت سر میگذارد. امسال عزای حضرت اباعبداللهالحسین(ع) تنها یادآور یک واقعه تاریخی نیست؛ بلکه با اندوهی معاصر در هم تنیده شده است.
محرم ۱۴۰۵ در شرایطی فرارسیدهاست که جامعه ایران تجربهای متفاوت از سوگواری و همبستگی را پشت سر میگذارد.
در جهان امروز، رقابتها تنها در میدان نظامی یا اقتصادی شکل نمیگیرد؛ بخش مهمی از رقابت میان بازیگران سیاسی و دولتها در میدان روایت رخ میدهد. در چنین فضایی، هر حادثه و هر بحران، بلافاصله به عرصهای برای روایتسازی تبدیل میشود؛ عرصهای که در آن سرعت، دقت و پرهیز از قطعیتهای شتابزده میتواند سرنوشت افکارعمومی را رقم بزند.
در روزگاری که مرز میان «نه جنگ، نه صلح» هر روز باریکتر از گذشته میشود، آنچه بیش از همیشه اهمیت پیدا میکند، نه فقط میدان درگیری، بلکه میدان معناست؛ همان عرصهای که در آن، روایتها میجنگند، ذهنها صفآرایی میکنند و افکار عمومی به مهمترین هدف و ابزار تبدیل میشود.
در روزگاری که هویت ملی به میدان نزاع روایتها بدل شده، رسانههای رقیب با پمپاژ یأس، شکست و بنبست، میکوشند ذهن جامعه را مهندسی کنند. در چنین فضای غبارآلودی، رسانهملی با برگزاری جشنواره «قهرمان ایران»، به روایتی بدیل و ایجابی از «وضعیت» دست زد. این رویداد نه فقط یک جشنواره ورزشی، بلکه یک کنش نمادین برای بازخوانی معنای «ایران قوی» بود.