وقتی از «نخبه» سخن میگوییم، شاید تصویری از آزمایشگاههای پیچیده و کتابخانههای ساکت در ذهنمان نقش ببندد اما وقتی به زندگی دکتر مهسا طاهری مینگریم، میبینیم که نخبهبودن برای او پلی بود برای رسیدن به خدایی که هر لحظه در کنارش حضور داشت.
داستان رامین، روایت پسری است که از دل صخرههای سخت زاگرس و میان سبزههای بلوط بازفت برخاست تا آرزوی کودکیاش را در اوج جوانی به حقیقت تبدیل کند.
فاطمهزهرا علیحسینی هنوز هم وقتی از خواهرش ستایش حرف میزند، انگار میان آوار همان روز ایستاده و فریادزنان خواهرش را صدا میزند. هنوز هم فریادهای بیپاسخ آن روز را از یاد نبرده است. روزی که خواهر ۹ سالهاش به مدرسه رفت و دیگر برنگشت. ستایش دختری آرام، مودب و قرآندوست بود. کودکی که صبح با بوسهی خواهرش راهی مدرسه شد و شب، نشانهاش را از روی جورابهایش پیدا کردند.
میان هیاهوی زندگی، گاهی تقدیر چنان سنگین رقم میخورد که کلمات در برابر آن کم میآورند؛ درست مثل روایت شهدای میناب و تشییع چندباره پیکرها.
همزمان با صد و شصتوهشتمین روز از وقوع جنایت جنگی در مدرسه میناب، «بانک جامع اطلاعات، اسناد و روایتهای میناب» با نشانی minabmemory.com بهمنظور مستندسازی نظاممند ابعاد این واقعه و حفظ حافظه تاریخی قربانیان، راهاندازی شد.
در دل کوچههای کوهستانی خوانسار، جایی که بوی نان تازه و لالههای واژگون بههم گره خورده، جوانی قد کشید که عاشق سکوت دشت و شور عاشورا بود.
شهید میلاد سوری از شهدای سرافراز فراجا و کلانتری ۱۲۷ نارمک تهران بود. او روز ۹اسفند ۱۴۰۴ وقتی بهجای یکی از همکارانش گشتزنی میکرد، در حمله تروریستی آمریکا و اسرائیل در میدان ۷۲ نارمک به شهادت رسید.
این روایت، قصه واقعی مردی است از دیار فریدن؛ از کودکی در برفهای نماگرد تا لحظهای که زیر آوار ستاد پلیس راهور نجفآباد، در هفدهم اسفند ۱۴۰۴، به شهادت رسید.
آیینهای وداع و تشییع پیکر مطهر خلبان شهید «مجید کاظمی» که در عملیات برونمرزی علیه پایگاههای آمریکا در حاشیه خلیج فارس به فیض شهادت نائل آمده بود، در شهر شیراز برگزار میشود.
چند دقیقه مانده به ساعت ۸ صبح شهر جیرفت بود. محمدعلی رو به مادرش گفت: «چندبار قرآن را ببوسم؟! کافی است.»