سلامت جسمی

  • تصاویر دلبندان شما

    بنیتا

  • مشاوره

    علی

    سلام خانم كامرانی. تشكر بابت زحماتتون. مشكلی كه من دارم كمرویی هست. البته مشكلم خیلی حاد نیست. ولی در برخی موقعیت ها كه برخی واكنش ها لازمه سكوت رو ترجیح میدم. مثلا اگه كسی جلوم بزنه تو صف ممكنه چیزی بهش نگم چون ازینكه توی یك جمعی مورد توجه واقع بشم بدم میاد.یا اگه راننده تاكسی بقیه پولم رو كامل نده ممكنه سكوت كنم. موقعیت دیگه ای كه خیلی آزارم میده الان اینه كه ما یه خونه خریدیم و وجود دارن بعضی افراد كه از قیمت خونه میپرسند ولی من اصلا دوست ندارم از قیمت خونه بهشون بگم. ولی برخلاف میلم بهشون گفتم و بعدش كلی خودخوری كردم كه چرا گفتی و دچار نوعی عذاب وجدان میشم. در این شرایط باید چی به این افراد گفت؟ اگر كتاب مناسبی تحت عنوان كم رویی میشناسید متشكر میشم معرفی كنید. سپاس

    سلام.كمرویی علل گوناگون دارد.نظریه ای می گوید ریشه ژنتیك دارد.یعنی می تواند به ارث برسد.اما عده ای می گویند از ماه اول زندگی در ارتباط با افراد غریبه ، كمرویی شكل می گیرد.كمرویی ناشی از ترس، عموما از سال اول زندگی نوزاد مشاهده می شود. مطالعات انجام شده روی نوزادان، حاكی از این است كه در اواسط سال اول زندگی (غالبا در شش ماه دوم آن)، كمرویی به عنوان یك پدیده همگانی در همه نوزادان، نسبت به غریبه ها و افراد آشنایی كه به خاطر تغییر لباس و آرایش ظاهر متفاوت به نظر می آیند، دیده می شود. به عبارت دیگر در این شرایط اضطراب ناشی از روبه رو شدن با بیگانه ها و ناآشناها، وجود كودك را فرا می گیرد.در حقیقت كودك خردسال، از این رو كمروست كه مردم برایش ناآشنا هستند، از او بزرگ تر، قوی تر، قدرتمندتر و مقتدرترند و كودك نمی داند در شرایط گوناگون چگونه با وی برخورد خواهند كرد. بعد از شش ماهگی، كودكان خردسال به تدریج به لحاظ رشد ذهنی و عاطفی، می توانند افراد آشنا را از غریبه ها تشخیص دهند. همراه با افزایش دامنه ارتباطات كودك با دیگران، كم كم بر تجارب خوشایند و دوست داشتنی وی افزوده می شود و كودك از ارتباط و همنشینی با دیگران به خصوص آشنایان لذت می برد، ترسش فرو می ریزد و این حالت مقدمه لازم و مطلوبی برای اجتماعی تر شدن كودك است. در بررسی علل كمرویی به طور مشخص باید به شرایط و عوامل خانوادگی، ویژگی های شخصی و شخصیتی، نظام باورها و رفتارهای فردی و موقعیت های روانی و اجتماعی اشاره كرد. محیط خانواده و تجارب اولیه كودك به خصوص در سنین پیش دبستانی و سال های آغازین مدرسه، اصلی ترین نقش را در شكل گیری شخصیت كودك دارد. در این دوران الگوهای رفتاری بزرگسال، برنامه های تلویزیونی، نحوه و میزان ارتباطات عاطفی، كلامی و اجتماعی خردسالان با والدین و بزرگسالان خانواده بیشترین تاثیر را در رشد مطلوب اجتماعی یا به وجود آمدن اضطراب و كمرویی كودكان می تواند داشته باشد. زمانی كه الگوهای بزرگسال مثل والدین، خودشان عموما مضطرب بوده، از مهارت برقراری روابط عاطفی اجتماعی مطلوب و خوشایند با دیگران، به ویژه با فرزندان خود بی بهره باشند، بدون شك طبیعی است فرزندان این خانواده نیز بیاموزند كمرو باشند. به همین دلیل بعضی از روانشناسان كمرویی كودكان را در نتیجه یادگیری و تقویت آن در خانه و مدرسه می دانند. كمال جویی و آرمانگرایی فوق العاده والدین و انتظارات نامعقول آنان از فرزندان در شرایط گوناگون و وادار كردن آنها به رفتارهای كلیشه ای و قالبی و عكس العمل های تصنعی در موقعیت های مختلف اجتماعی، (در حضور میهمانان، هنگام میهمانی رفتن، حضور در مجالس جشن و مراسم عمومی، در كوچه و خیابان، در اتومبیل و اتوبوس، هنگام لباس پوشیدن، غذاخوردن، نگاه كردن، صحبت كردن، راه رفتن و...)، سختگیری بیش از حد بر كودكان و نوجوانان و داشتن توقعات زیاد، رفتار خصمانه و عصبی با آنها، تهدیدها و تنبیه ها، تحقیرها و تهدیدهای ناروا یا حمایت های افراطی و غیرضروری از فرزندان، از اصلی ترین زمینه های رشد معیوب اجتماعی كودك و بروز كمرویی به شمار می آیند. مشاهده دوگانگی و تعارض در رفتار الگوهای بزرگسال و ایجاد ناهماهنگی در مفاهیم اساسی شخصیت كودك، موجب كشمكش های درونی و در نتیجه اختلال در رشد طبیعی می شود، اضطراب شدید و كمرویی كودك را به همراه خواهد داشت. كمرویی در میان فرزندان اول خانواده و تك فرزندها بیش از سایر فرزندان خانواده دیده می شود، به خصوص زمانی كه والدین قادر نباشند زمینه تربیت و رشد اجتماعی مطلوب و هماهنگ ایشان را مطابق با نیازهای عاطفی و اجتماعی آنان فراهم آورند. به طور كلی در بیشتر موارد، فرزندان اول خانواده و تك فرزندها با بزرگ ترها بیشتر همانند سازی می كنند و تمایل ایشان در برقراری ارتباط با بزرگسالان بیش از همسالان شان است. مدرسه به عنوان اولین جایگاه رسمی تجربه اجتماعی كودكان، می تواند نقش تعیین كننده ای در تقویت كمرویی یا پرورش مهارت های اجتماعی آنان ایفا كند. متاسفانه در بسیاری از موارد، كمرویی كودكان در محیط مدرسه و فضای كلاس درس تقویت می شود. در خصوص شما این اخلاق ریشه در كودكی دارد.در كودكی به ما آموزش می دهند سكوت كنیم،‌ از حق مان دفاع نكنیم،‌ حرف دیگران ولو نادرست باشد گوش دهیم و...و تمام اینها نشانه وقار و متانت و خوب بودن است.ما با همین شیوه رفتاری بزرگ می شویم.این كه چقدر در طول رشد بتوانیم تغییرش دهیم به عوامل زیادی بستگی دارد.به همین دلیل اگر بخواهید در جمعی حرف بزنید ،‌نمی توانید چون هم اعتماد به نفس ندارید ، هم از این كه مورد توجه قرار می گیرد خوش تان نمی آید چون خانم بودن و خوب بودن تان زیر سوال می رود. درمورد قیمت خانه هم همین طور است. اگر بگویید ، اخلاقیات زیر سوال می رود.اما می توانید تمرین كنید.كم كم بر این كمرویی غلبه كنید.از هر ده تا جایی كه باید حرف بزنید سه تا را بگویید.همین تمرینی می شود برای ابراز بیان.در ضمن اضطراب هم كف این كمرویی خوابیده است كه باید بر آن غلبه كنید.كتابی به نام رهایی از كمرویی ده راه ساده هست كه می تواند به شما كمك كند.موفق باشید. لیلاكامرانی، كارشناس ارشد روان شناس بالینی

  • پیام‌های شما

    • چون که شعبان ، ماه میلاد حسین مرتضاست . ماه شعبان ، ماه رحمت ، ماه ختم انبیاست

      حمید کلباسی

    • از آقای فرهودی خیلی وقت است بی خبریم ، كجایی داداش؟!

      ك . بیدآبادی

  • جرعه مهربانی

    سلام من یه دختره ٢٦ساله هستم و مهندس برق قدرتم. تا به حال با كسی رابطه ای نداشتم و درواقع ترجیح نمی دادم رابطه كوتاه بی هدف داشته باشم. یكسال و نیم پیش علی رغم میل باطنیم خواستگاری داشتم كه شش سال از من بزرگتر بود و افسر دایر جنایی آگاهی . پذیرفتم بیان و باهم آشنا بشیم. جلسه اول فقط معارفه بود و شناخت سطحی ...جلسه دوم به فاصله یك هفته بعد اتفاق افتاد كه با هم رفتیم حرف زدیم و ایشون در برخورد اول متاسفانه در مورد حقوق من پرسید و من بسیار جا خوردم از این نوع شروع شدن صحبت !تقریبا تو جلسه اول از اون آقا خوشم اومد ولی جلسه دوم خودش بد پیش رفت جلو و ... دیگه ادامه پیدا نكرد و منم برام مهم نبود الان بعد اون همه اتفاقات ایشون رو با نامزدش دیدم و كلی حالم بده ... برای خودش خوشحالم اما برا خودم نمیدونم ....میخوام كمك كنید علت حال بدم رو بدونم و این كه بتونم به ارامش برسم