نتایج جستجو برای: مهران میرزایی
  • برداشت زعفران

    عکاس: مهران میرزایی

    برداشت زعفران در شهرستـان‌های تربت حیدریه و زاوه آغاز شد.

  • انعکاس

    عکاس: مهران میرزایی

    ثبت تصاویر از زندگی روزمره و محیط پیرامون در بیرجند.

  • عشایر کرمانج

    عکاس: مهران میرزایی

    عشایر کرمانج حدود چهارصد سال است که در شمال شرقی ایران سکونت دارند.آنها در زمان شاه عباس صفوی وظیفه ی دفاع از مرزها را داشته اند.قلمرو آنها از مراوه تپه (گلستان) تا سرخس (خراسان رضوی) است و برای ییلاق به سمت گلستان و قشلاق به سمت خراسان حرکت میکنند.
    در تعریف عشایر آمده : جامعه عشایری شیوه زیستی متفاوت و جدای از شیوه زیست شهری و شیوه زیست روستایی است. این جامعه عبارت است از جامعه انسانی نسبتاً خوداتکا و خودبسنده که ساخت اجتماعی قبیله‌ای دارد و عموماً زندگی خود را از دامداری اداره می‌کنند. اما امروز با توجه به نزدیک بودن عشایر به شهر، زندگی آنها بی تاثیر از شرایط اطراف نبوده و گذران زندگانی آنها جدا از تکنولوژی ، حمل و نقل ، ارتباطات و .. نیست. این مردم شیوه ی زیستی خود را «زندگی» نمی نامند، بلکه آنرا «شغل» می نامند و بر این باورند که در شهر برای آنها شغلی وجود ندارد و بر این وضع موجود محکوم هستند . آنها با نام عشایر کوچنده ،در قرن بیست ویکم به شغل دامداری مشغول اند .

  • در سایه طبیعت

    عکاس: مهران میرزایی

    با بارش سنگین برف راه ارتباطی دویست روستا در استان کردستان بسته شد و سازمان های راهداری و هلال احمر در تلاش برای امداد رسانی به مردم گیرافتاده بودند. وجود کولبری که زیر بهمن مانده بود، زن بارداری که در یخ بندان جاده گرفتار شده و سرما و یخبندان هر لحظه ترس و اضطراب را در مردم بیشتر می کرد. در این شرایط مدتی را در روستای اطراف مریوان که رفت و آمد به آن هنوز میسر بود گذراندم. آنچه توجهم را به خود جلب کرد همبستگی این مردم بود. پایبندبودن به ارزش ها و شیوه های رفتاری و اصول انسانی زندگی را همچنان جاری نگاه داشته و باعث شده همبستگی هنوز وجود داشته باشد و مردم به زندگی خود وفادار باشند، مردمی که اغلب به دامداری و کشاورزی مشغول اند، عده ای ازمردان به دلیل بیکاری به کولبری روی می آورند مردم این منطقه مراسم باستانی بومی مختلفی دارند، پیرشالیار که در آن به ذبح دام قربانی، دف زنی، سماع، شب‌نشینی و خواندن شعر و دعا می پردازند یکی از آن هاست.زنده نگه داشتن این رسوم موجب شده تا به فرهنگ خود پایبند بمانند. فرهنگی که همیشه انها را به زندگی همدلانه و کمک به یکدیگر سوق داده و باعث شده که در سرمای زیاد زمستان، در شرایطی که طبیعت آنها را تهدید می کند همچنان با قلبی گرم به زندگی ساده خود ادامه دهند.